شلیر رسولی چگونه خودکشی را به تجاوز ترجیح داد؟

این روزها شاید نام شلیر رسولی را شنیده باشید و بیشتر هم بشنوید.

پایگاه خبری تحلیلی تپش:

 شامگاە روز شنبه ۱۲ شهریورماه ۱۴۰۱، یک مرد متجـاوز قصد تعرض جنسی به یک زن جوان ۳۶ ساله به نام شلیر رسولی و اهل روستای "چشمیدر" از توابع شهرستان مریوان واقع در استان کردستان را داشتە و این زن جوان برای نجات خودش، از پنجره منزل به پایین پریده است. مردی به نام گوران قادری به بهانه کمک به همسرش، از شلیر رسولی درخواست کمک کرده است و این زن با مراجعه به خانه گوران از سوی این مرد مورد تعرض قرار می‌گیرد و از ترس تجاوز خود را از پنجره به بیرون پرتاب می‌کند. زنی پاکدامن که جسمش را از چنگال مردی از جهانِ مردگان رهانیده، از جانِ خودش گذشته تا غرور و شرافتش در خفا دفن نشود. زنی که خودکشی کرد تا زنده بمانَد.

صفحه اینستاگرامی «مدرسه فروغ» که به صورت تخصصی به موضوع آزار و خشونت‌های جنسی می‌پردازد در یادداشتی نوشت: این روزها شاید نام شلیر رسولی را شنیده باشید و بیشتر هم بشنوید. زنی رودرروی موقعیتِ آزار جنسی و تجاوز که از شدت هراس و ترس و برای فرار از دستِ همسایه‌ی آزارگرْ خود را از پنجره‌ی طبقه‌ی دوم ساختمان مسکونی پرتاب می‌کند و جانش را از دست می‌دهد. خودکشی و مرگِ تلخ خانم رسولی را «شهادت» توصیف کردند و به او لقب «شهیدِ شرافت» دادند.

زنی که در مواجهه با موقعیتِ تجاوز ناچار از جان خود می‌گذرد «شهیدِ راهِ شرافت» قلمداد می‌شود اما همان جامعه و فرهنگی که امروز او را شریف می‌داند در صورتِ زنده ماندنش پس از تجربه‌ی هولناکِ تجاوز، شرافتِ او را بربادرفته می‌دانست.

خوب است بپرسیم زنی در این موقعیت اگر زنده می‌ماند آیا «بی‌شرافت» بود‌؟ آیا این راهی است که پیش روی قربانیانِ آزار جنسی می‌گذاریم؟‌ یا مرگِ خودخواسته و شرافت؟ یا قربانی تجاوز شدن و بی‌شرافتی؟ آیا تجاوز جنسی که یکی از رنج‌بارترین تجربه‌های نقض حریمِ جسم و روانِ آدمی است اساسا به شرافت یا بی‌شرافتیِ فردی که مورد تجاوز قرار گرفته مربوط می‌شود؟

شلیر رسولی (2)

آیا تجاوز جنسی متر و معیاری برای سنجش شرافتِ قربانی است؟ آیا شهیدِ راهِ شرافت دانستنِ زنی که از ترس تجاوز خودکشی کرده، رفتاری در ادامه‌ی فرهنگ قربانی‌نکوهی و گذاشتنِ مسئولیتِ رفتار آزارگران جنسی بر دوشِ قربانیان نیست؟

پرسش‌های بیشتری هم می‌توان طرح کرد. می‌توان تصور کرد که قوانین بازدارنده و حمایتیِ لازم و کافی در زمینه‌ی آزار جنسی و تجاوز در کار می‌بود. قوانینی که از یک سو آزار جنسی را به رفتاری پرهزینه و دارای عواقب جدی قانونی بدل کند و از سوی دیگر به آزاردیده‌ی جنسی اطمینان دهد که از حمایت کامل قانون و دادرسیِ حساس به برابری جنسیتی برخوردار خواهد بود. ای بسا در این صورت زنی در موقعیتِ شیلر رسولی خودکشی نمی‌کرد و «شهید راه شرافت» هم لقب نمی‌گرفت.

می‌توان تصور کرد که پیکانِ تیزِ پرسش‌ها و ناباوری‌ها و سرزنش‌های جامعه و خانواده در مواجهه‌ با چنین تجربه‌ی رنج‌باری نه به سوی قربانی آزار جنسی که متوجه آزارگر و پدیده و فرهنگِ آزارگری می‌بود. اگر جامعه با به رسمیت شناختنِ رنجِ فرد آزاردیده کنار او می‌ایستاد و برای بازسازیِ خودِ آسیب‌دیده‌اش همراهی می‌کرد؛ ای بسا زنی در موقعیتِ شیلر رسولی خودکشی نمی‌کرد و شهید راه شرافت هم لقب نمی‌گرفت.

وب گردی

ارسال نظر

 

آخرین مطالب